วันนี้ขอพูดเรื่องที่ผมคิดว่ามีสาระหน่อยนะครับ ทนๆอ่านกันหน่อยนะคร้าบบ เห็นยาวๆแบบนี้ผมมาเห็นผมก็ขี้เกียจอ่านเหมือนกันนะ แต่ตอนผมพิมพ์น่ะ ผมไม่เห็นคิดว่ามันยาวเลยนะเนี่ย ที่ผมอยากพูดอ่ะครับ คือเกี่ยวกับการ์ตูน พอพูดถึงการ์ตูนก็มีผู้ใหญ่และไม่ใหญ่หลายๆคนอาจจะบอกว่าอะไร การ์ตูนเนี่ย ไร้สาระจะตาย ถามหน่อยเถอะครับ การ์ตูนไร้สาระตรงไหน สำหรับผมๆว่า การ์ตูนก็เป็นงานศิลปะชิ้นหนึ่งที่คนวาดทุ่มเทเวลาความคิดและจินตนาการให้กับงานของเค้าเอง และที่สำคัญที่ขาดไม่ได้ก็เป็นหัวใจที่รักความเป็นการ์ตูนเนี่ยละครับ แล้วถ้าบอกว่าการ์ตูนไร้สาระเนี่ย เท่ากับคุณไปทำลายความมุ่งมั่นมานะและหัวใจของเค้านะครับ (ไม่ได้ว่าเกินจริงนะครับ) แล้วถามอีกหน่อยเถอะ คนที่ว่าการ์ตูนน่ะไร้สาระ ถามจริงเถอะครับ คุณจับดินสอปากกาวาดได้อย่างคนที่เค้ารักการ์ตูนไหมครับ ถ้าคุณทำได้ผมจะไม่ว่าเลยว่าคุณว่าการ์ตูนนั้นไร้สาระเพราะมันวาดกันง่ายๆ แต่สำหรับผม ผมว่ามันวาดยากมากเลยนะครับ ไอ้การวาดคนเนี่ย คิดดูนะครับ ร่างโครงกลมๆเหลี่ยมๆก่อน เริ่มวาดลายละเอียดแต่ละส่วน เสื้อผ้า เส้นผม ใบหน้า ดวงตา ตามด้วยการตัดเส้นด้วยหมึกดำหรือปากกาดำ ติดสกรีนโทนตามแต่ความต้องการ ถมดำ และอื่นๆ นี่แค่การวาดตัวคนเดี่ยวๆโดดๆนะครับ ยังวุ่นวายขนาดนี้แล้วผมยังไม่ได้พูดถึงคนที่เค้าวาดเป็นเรื่องๆออกมาได้เลยนะครับ ทั้งการคิดพลอต วางสตอรี่บอร์ด รวมไปถึงการเก็บข้อมูลต่างๆ (ความจริงแล้วผมไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับพวกนี้สักนิดเลยครับ ไอ้ที่พูดมาคือผ่านๆตาผ่านๆหูมาน่ะครับ) แล้วนี่ถ้าคุณทำยังนี้ได้ คุณจะบอกว่าการ์ตูนไร้สาระ ของงี่เง่าๆแบบเนี่ย เสียเวลาทำไปทำไมกัน ก็เชิญครับ เชิญบอกเลย เชิญบอกเลยว่า คุณน่ะทำได้ไอ้การ์ตูนไร้สาระเนี่ยได้ เพราะมันง่ายจะตาย สู้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นยังดีกว่าอีก

ตั้งแต่จำความได้ ชีวิตของผมก็มีคำว่าการ์ตูนอยู่ทุกวันแล้วละครับ ถ้าจะถามผมว่าคำว่าการ์ตูน ซึ่งทุกคนก็รู้ๆกันอยู่แล้วว่ามันเป็นคำทับศัพท์ภาษาอังกฤษ (Cartoon) หรือคำว่า มังหงะ (Manga) ของภาษาญี่ปุ่นที่มันมีความหมายเดียวกันนั้นสำคัญกับผมยังไง แม้ปัจจุบันจะมีการแพร่ขยายของการ์ตูนไปหลายแนวหลายแบบก็เถอะครับ แต่ก่อนตอนเด็กๆ ผมตื่นเช้ามาก่อนไปโรงเรียนสมัยอนุบาล สมัยประถมต้น ผมจำได้เลยครับ ผมต้องเปิดการ์ตูนดูตอน6โมงเช้าทุกวัน การ์ตูนที่ผมจำได้นะ ไอ้ที่เป็นนกขุนทองน่ะครับ ออกมาร้องเพลงเปิด ประมาณว่า ...นกกาโบยบิน ออกหากินร่าเริงแจ่มใส... ผมก็จำเนื้อมันไม่ได้แล้วๆก็คิดว่ามันคงไม่ได้ฉายแล้วมั้งครับ เรื่องตั้งเกือบสิบปี ไอ้ตอนเด็กๆก็คิดว่าต้องรีบตื่นแต่เช้าเพื่อมาดูการ์ตูนอันนี้ สำหรับผมมันก็เหมือนเป็นนาฬิกาปลุกให้ผมรีบตื่นเพื่อมาดูการ์ตูนเนี่ยละครับ ดูเสร็จกินข้าวอาบน้ำ แล้วผมก็ไปโรงเรียนอย่างมีความสุข เพราะได้ดูการ์ตูนตอนเช้าไปแล้ว พอโตขึ้นมาอีกนิด หันมาติดการ์ตูนช่อง9วันเสาร์อาทิตย์ตอนเช้าครับ ด้วยความที่ผมเป็นพวกชอบตื่นสายในวันหยุดด้วยแล้วแต่เพราะต้องตื่นมาดูการ์ตูนนี่แหละ มันทำให้ผมต้องถ่อแหกขี้ตาตื่นมากดทีวีช่อง9ตอนแปดโมงครึ่ง ใส่ม้วนเทปเข้าไปแล้วก็กดอัด อัดทั้งๆที่นั่งดูนั่นละครับ อยากเก็บเอาไว้ดูซ้ำหลายๆรอบ ปัจจุบันยังมีพวกม้วนเก่าๆอยู่เลย แต่ตอนนี้ก็เลิกดูตอนเช้าไปแล้วล่ะครับ

พอเริ่มโตมาอีกหน่อยสักช่วงประถมปลาย ผมหันมาอ่านหนังสือการ์ตูน แต่ก็ยังดูการ์ตูนอยู่ครับ หนังสือการ์ตูนเรื่องแรกที่ผมซื้อมาอ่านคงเป็น โดเรมอน กับ ชินจัง ครับ ลายเส้นน่ารักๆที่ครองใจเด็กและผู้ใหญ่หลายคน เนื้อเรื่องที่เต็มไปด้วยจินตนาการและเบาสมองคลายเครียดที่จนปัจจุบันผมก็ไม่เห็นว่ามันดูไร้สาระตรงไหน กลับเห็นว่าเป็นของน่ารักษามากกว่าอีก การ์ตูนตำนานสำหรับผมคงไม่พ้นเรื่องโดเรมอนนี่ละครับ จะว่าไปมันเป็นการ์ตูนเรื่องแรกที่ทำให้ผมหยิบดินสอขึ้นมาวาดรูป แม้จะไม่มีความสามารถทางด้านนี้ก็ตาม ผมวาดตามแบบ เบี้ยวๆเละๆไปวันๆ แต่ก็ดีใจที่ได้ลองวาดครับ ต่อมาอีกนิดเรื่องแรกที่เคยวาดเป็นเรื่องอ่ะงับ (แต่มีแต่ตัวละครทั้งเรื่อง ไอ้พวกฉากอะไรไม่รู้จักครับ) ก็เป็นชินจังนี่ละครับ

แล้วพอผมย้ายมาเรียนที่กรุงเทพ มีเพื่อนใหม่ๆที่เค้าชอบอ่านการ์ตูนอ่ะครับ หนึ่งในนั้นที่ซี้กันมาจนปัจจุบันก็คือเจ๊บลูเนี่ยละ ผมก็เข้าสู่โลกการ์ตูนมากขึ้น ทุกวันตอนเย็นหลังเลิกเรียนต้องไปที่ร้านหนังสือร้านประจำแถวรร. ทำซะจนมันเหมือนเป็นชีวิตประจำวันที่เวลาตื่นเช้าต้องล้างหน้าแปรงฟันน่ะครับ สำหรับผมการ์ตูนเริ่มกลายเป็นสื่อสัมพันธ์ได้มิตรใหม่ครับ จากคนที่ชอบการ์ตูนคล้ายๆเหมือนๆกันได้กลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันน่ะครับ (นี่ประสบการณ์ตัวเองจริงๆนะ ผมน่ะมีช่วงที่บ่จี๊จนต้องอดข้าวเที่ยงทุกวันเพื่อซื้อการ์ตูนนะครับ) จนปัจจุบันผมก็คิดนะครับ ไอ้การ์ตูนเนี่ย ถ้าผมไม่ได้อ่านมาตั้งแต่ตอนเด็ก ผมคงเสียใจมากๆแน่เลยครับ

แหะๆๆ เข้าเรื่องที่ผมอยากพูดมากที่สุดวันนี้ดีกว่าครับ ข้างบนเหมือนพล่ามอดีตเก่าเล็กๆน้อยๆ ความจริงแล้วผมอยากพูดเรื่องนี้ครับ การ์ตูนไทยครับ การ์ตูนไทย ผมเป็นคนหนึ่งที่อ่านการ์ตูนญี่ปุ่นมากราวเจ็ดปีได้แล้วครับ (ยังไม่นานเท่าคนอื่นๆเลยหงะ) เคยเหลือบสายตาชายตาไปมองการ์ตูนที่คนไทยวาดครับ คือหมายถึงพวกขายหัวเราะนะ แต่ๆก่อนนั้นผมไม่รู้ว่ามันมีนี่สิครับ ผมตอนเด็กๆเคยคิดด้วยซ้ำว่า ไอ้การ์ตูนที่ฉายที่อ่านน่ะ มันเป็นการ์ตูนที่คนไทยวาด (ก็เหมือนผมตอนเด็กๆทีคิดว่าศาสนาพุทธน่ะ ที่ว่าเป็นศาสนาประจำชาติน่ะ มันต้นกำเนิดอยู่ที่ประเทศไทย)

เพิ่งจะมาเข้าใจว่าไอ้การ์ตูนที่เข้ามามิอิทธิพลกับชีวิตผมน่ะ มันเป็นการ์ตูนญี่ปุ่นก็ตอนประถมปลายละครับ และนั่นมันเลยทำให้ผมหลงใหลในความเป็นญี่ปุ่น ความเป็นพี่ยุ่นที่เค้าถ่ายทอดผ่านสื่อที่เรียกว่าการ์ตูนแล้วเขาก็ประสบความสำเร็จอย่างสูง เพราะผมก็รับเข้ามาเต็มๆ ก็ลองคิดดูนะครับ ผมน่ะเคยคิดว่าไอ้ชุดเชิดการแต่งกายในการ์ตูนญี่ปุ่นน่ะ มันเป็นของบ้านเมืองเรา O.o แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วละครับ พูดถึงการ์ตูนญี่ปุ่น ทุกคนก็ทราบกันดีว่าของๆเค้าดัง ดี เยี่ยม และแพร่หลายขนาดไหน การ์ตูนดังๆที่เข้ามาในบ้านเราแล้วคาดว่าคนอ่านการ์ตูนทุกคนคงรู้จักกัน ก็อย่างพวกโดเรมอน ดราก้อนบอล คนเก่งทะลุโลก(ฟ้าประทาน <<เห็นเรียกอยู่สองชื่อนะครับ ฉบับคอมมิคกับจอเงิน) หรือใหม่ๆอย่าง วันพีช นารุโตะ โปเกมอน เกมส์กลคนอัจฉริยะ (จะว่าไปก็นานแล้วเหมือนกันนะ) นี่ยังไม่นับรวมพวกการ์ตูนฉายแนวมนุษย์แปลงร่งแปลงร่างเลยนะครับ

ตอนนี้ผมกลับมาคิดย้อนดูว่า ถ้าให้ผมเลือกน่ะครับ ก็เอาง่ายๆเลย ระหว่างการ์ตูนที่ฉายตามโทรทัศน์ สมมุติว่าถามเด็กๆ ถ้าเวลาxx ช่อง x จะฉายการ์ตูนเรื่อง โปเกมอน และในเวลาเดียวกัน แต่ช่อง z จะฉายเรื่องโสนน้อย(เขียนยังนี้รึเปล่าหว่า) ผมมั่นว่าเด็กๆกว่า 80%เลือกที่จะกดไปช่อง x แล้วคิดดูนะครับถ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไป คำว่าไทยคงหายไปจากการ์ตูนก็ได้ละมั้ง ที่หายไปเนี่ยไม่ได้หมายถึงภาษาไทยนะครับ หมายถึงความเป็นไทยที่จะได้ถ่ายทอดผ่านทางสื่อการ์ตูนนะครับ

ตอนนี้ มีหลายสำนักพิมพ์มากมายที่กำลังหาทางขยายวงการการ์ตูนไทยให้เป็นที่ยอมรับต่อทุกคน ทุกวัย ผมยกตัวอย่างๆ หนังสือ Thai Comics ของสนพ.วิบลูย์กิจ (ผมซื้ออ่านครับ ตอนที่เพิ่งมาเข้าใจความสำคัญของการ์ตูนไทยได้สักสามสี่ปีกว่าๆเนี่ยละครับ) ยังมีอีกสองสามเรื่องที่ลงอยู่ใน NeoZ หรือพวก ฟิวชั่นของทางสยามอินเตอร์ หรือในบูมที่มีการ์ตูนของนักเขียนไทยลงอยู่สองเรื่อง ซึ่งก็คือ อภัยมณีซาก้า กับ มีดที่สิบสาม และอย่างสุดท้ายที่ผมอ่าน ก็ SEED!เนี่ยละครับ การ์ตูนคนไทยแท้ๆน่าอ่านแต่ต้องมาปิดตัวลงไปอย่างน่าเสียดายมากครับ ผมซื้อการ์ตูนไทยรวมเล่มของหลายนักเขียนนะครับ มีทั้งแนวกีฬา แนวต่อสู้ แนวแฟนตาซีหน่อยๆก็มีครับ แต่ถ้าเทียบกับการ์ตูนญี่ปุ่นกลับมียอดขายที่น้อยกว่ามาก ผมเข้าใจครับว่า อคติ ที่คนไทยมีกับการ์ตูนไทยน่ะครับ จะต้องเป็นพวกการ์ตูนอนุรักษ์ๆไทยนุ่งผ้าถุง ห่มสไบ หรือพวกศิลปะต่อสู้อย่างแม่ไม้มวยไทย (ผมชอบอ่านนะ ไอ้แม่ไม้มวยไทยเนี่ย)

ก็ถ้าถามผมให้ผมบอกตรงๆก็ได้ครับ แบบว่าถ้าบังเอิญผมเหลือเงินอยู่แค่ สี่สิบบาท อยากซื้อการ์ตูนอ่าน แล้วตอนการ์ตูนที่ผมตามอ่านประจำอย่าง Boom ดันออกวันเดียวกับ ไทยคอมมิค ถามผม ผมตอบตรงๆ ผมบอกตรงๆ ผมก็ไม่ได้เลือกซื้อไทคอมมิคหรอกครับ ถึงที่ผมพูดมามันเหมือนอนุรักษ์ๆความเป็นไทยก็เถอะครับ ผมก็จะซื้อ บูมครับ ทำไมน่ะเหรอครับ ก็ผมชอบการ์ตูนอย่างนารุโตะ เดธโน้ต มากกว่านี่นา (เชื่อว่าทุกคนก็เป็นแบบผม) ไทยคอมมิคเหรอ หนากว่า ถูกกว่า แม้เล่มจะเล็กกว่า แต่ให้เลือก เลือกบูมที่แพงกว่าห้าบาท แล้วเดินกลับบ้านเอาก็ได้วะ ความรู้สึกแบบนั้นนะครับ ค่ารถมงรถเมล์ห้าบาทไม่ต้องหรอก ซื้อบูมดีกว่า ไทยคอมมิคน่ะวันหลังละกัน

นี่เป็นตัวอย่างที่ผมก็เป็นครับ ไม่เข้าใจเหมือนกันครับว่าทำไม เข้าใจอยู่ว่าผมน่ะเป็นโอตาคุคนนึงนะครับ โอตาคุๆๆ อะไรๆก็ดูเป็นญี่ปุ่นไปเสียหมด ถ้าแปลเป็นไทยโอตาคุจะแปลว่าพวกคลั่งการ์ตูนได้หรือเปล่านะ อันนี้ผมก็ไม่ทราบได้ แต่ถ้าให้แบ่งประเภทของโอตาคุละก็ๆ พอแบ่งได้นะ หกแบบละมั้งครับ แต่ผมไม่พูดถึงดีกว่า

ผมรู้ดีว่าตลาดการ์ตูนไทยน่ะมันไม่ได้เติบโตเหมือนอย่างญี่ปุ่น อยู่ดีๆ จะสร้างให้การ์ตูนมันบูมบามเปรี๊ยงปร้างขึ้นมาก็ไม่ได้ ของแบบนี้ต้องใช้เวลา โอกาส เงินทุน และใจรักเท่านั้นละครับ ผมเห็นคนไทยที่รักความเป็นไทยสร้างสรรค์งานแบบไทยๆให้คนที่มีสัญชาติไทยได้อ่านกัน แม้ว่าคนแบบนั้นจะมีน้อยที่หันมาอ่าน ผมก็ไม่อาจพูดได้เต็มปาก ไม่เต็มปากเลยละ ว่า ถามผม ผมชอบการ์ตูนไหนมากกว่ากัน ของไทย ของญี่ปุ่น ชอบอ่านโคนันรึว่าขายหัวเราะมากกว่ากัน โอ้โห ถามแบบนี้ แป๊ก ครับ นิ่งสนิท คือไม่ใช่ตอบไม่ได้หรือลังเลอะไรครับ รู้อยู่แก่ใจว่าชอบโคนันมากกว่า แน่นอนว่าผมต้องตอบโคนันอยู่แล้ว แต่ตอบไปรู้สึกระอายในความไม่เห็นคุณค่าของไทยขึ้นมาทันทีเลยครับ โคนันเหรอ ถามมาเลย คดีนู้นคดีนี้ โคนันยิงยาสลบใส่ตาลุงโมริ เกือบเจอรันจับได้กี่ครา ตอนคิดโผล่ออกมาเท่ห์ขนาดไหน โคนันเนี่ยเล่นบอลเก่งชะมัด แล้วถามขายหัวเราะเหรอ? ? ? ?เหวอ อ้าปากค้างแมงวันบินเข้าไปสิบตัวแล้วนั่น ตัวละคร ชื่ออะไรหว่า ไม่รู้ว่ะ มันก็เป็นแบบนี้ละครับ พี่ไทย พี่ยุ่น ความแตกต่างๆ เรื่องมันเศร้าครับ